Κράτος δικαίου

Η αλήθεια για την Πορτογαλία δεν κρύβεται πίσω από ένα Άρλεκιν. Δεν κρύβεται πίσω από ενα υποκειμενικό και συνάμα λογοτεχνικό κείμενο ενός Έλληνα δημοσιογράφου. Την αλήθεια την λένε οι αριθμοί και την περιγράφουν οι πολίτες και οι πολιτικοί της χώρας αυτής. Στην Πορτογαλία όταν κατάλαβαν ότι είχαν πρόβλημα αναχρηματοδότησης του χρέους τους, η κυβέρνηση παραιτήθηκε, προκηρύχθηκαν εκλογές και οι πολίτες ψήφισαν με βάση τις εναλλακτικές που τους προτάθηκαν. Η πραγματική δημοκρατία έδωσε ένα ηχηρό αποτέλεσμα. Τα κόμματα που τάχθηκαν εναντίον του μνημονίου και υπέρ της χρεοκοπίας καταποντίστηκαν εκλογικά. Η κυβέρνηση που εκλέχθηκε ήταν αυτή που υποσχέθηκε την πιο πιστή τήρηση του μνημονίου. Οι πολίτες και οι πολιτικοί είπαν με μια φωνή «ναι» στο μνημόνιο και ότι θα τιμήσουν τα δάνεια που τους έδωσε η Τρόικα. Μάλιστα είπαν ότι θα δουλέψουν σκληρά για την γρήγορη αποπληρωμή των δανείων αφού είναι και θέμα αξιοπρέπειας. Κανένας πλέον δεν ασχολείται μαζί τους. Σήκωσαν τα μανίκια και ενωμένοι θα τα καταφέρουν σίγουρα.

Εδώ όμως, κάποιοι οικονομικοί και πολιτικοί «φωστήρες» προσπαθούν να μας πείσουν ότι ούτε χρέος έχουμε, ούτε δάνειο θέλουμε και φυσικά ούτε πρέπει να πληρώσουμε. Αυτή είναι η αξιοπρέπεια για τον Έλληνα «φωστήρα». Αλλωστε αυτό το κόλπο το χρησιμοποιούμε πολύ συχνά στην καθημερινότητά μας. Παίρνεις το εμπόρευμα, δίνεις μια επιταγή μεταχρονολογημένη και όταν έρθει η ώρα της πληρωμής, κάνεις τον ανήξερο. Διορίζεις υπεράριθμους στο Δημόσιο, δημιουργείς άχρηστες υποδομές στην Κάτω Ραχολα (γυμναστήρια, νοσοκομεία, σχολές κτλ.), παίρνεις δάνεια για να τα συντηρείς και όταν έρθει η ώρα της δόσης κάνεις τον ανήξερο. Έτσι οι τσάμπα μάγκες βαφτίζονται αξιοπρεπείς.

Για τον Έλληνα «φωστήρα» ποτέ δεν ήταν σημαντικό οι δομές και ένα κράτος ισονομίας και δικαιοσύνης. Το θέμα ήταν, είναι και θα είναι πάντα τα λεφτά. Τα δικά του λεφτά και μόνο. Εδώ τα πράγματα δεν είναι καθόλου σύνθετα. Οι όποιοι αγώνες έχουν γίνει είναι μόνο για τα λεφτά. Π.χ. οι πανεπιστημιακοί καθηγητές φωνάζουν για την κατάσταση στην Παιδεία. Αν αύριο η κυβέρνηση τους δώσει αύξηση 500 ευρώ θα κάνουμε να τους δούμε μερικά χρόνια στους δρόμους. Το ίδιο και με τους επιχειρηματίες. Φωνάζουν για διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά αν τους μειώσει τη φορολογία στο 10%, δεν θα ξανανοίξουν το στοματάκι τους.

 

Αυτή η συναλλαγή γινόταν δεκαετίες τώρα. Γεμίσαμε γελοία επιδόματα και απίστευτες φοροαπαλλαγές.

Ίσως γι' αυτό πλέον, είμαι πολύ αισιόδοξος. Αισιόδοξος γιατί τα τσάμπα λεφτά τελείωσαν. Με το μνημόνιο ή χωρίς, με δραχμή ή ευρώ, με χρεοκοπία ή χωρίς, με το ΔΝΤ ή τη Σπίθα, τα τσάμπα λεφτά τελείωσαν. Οπότε θα αναγκαστούμε να φτιάξουμε ένα κράτος δικαίου. Ένα κράτος όπου όλοι θα είμαστε ίσοι. Και επειδή έχουμε κι εμείς παιδιά εκτός από τους «φωστήρες» θεωρώ ότι το κράτος δικαίου δεν μπορούν να το φτιάξουν αυτοί που έχουν δαιμονοποιήσει την επιχειρηματικότητα. Αυτοί που θεωρούν ότι το ενιαίο μισθολόγιο είναι κατάρα. Αυτοί που δεν τους νοιάζει η ανισότητα στους μισθούς μεταξύ ΔΕΚΟ και Δημοσίου ή μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Αυτοί που θυμούνται τους νέους και άνεργους μόνο όταν κινδυνεύουν τα δικά τους κεκτημένα. Αυτοί που όντας γρανάζι της μηχανής του συστήματος θεωρούν ότι τόσα χρόνια δεν έγινε και τίποτα λάθος από τη μεριά τους και φυσικά δεν είδαν να συμβαίνει και τίποτα επιλήψιμο δίπλα τους. Αυτοί που είναι έτοιμοι να δείξουν μόνο απέναντι. Αυτοί που δεν προτείνουν κάποια λύση παρά μόνο λαϊκίζουν, γλύφοντας αυτιά με εύκολα λόγια και αφορισμούς. Αυτοί που δεν έχουν μιλήσει ποτέ για την επόμενη μέρα της χρεοκοπίας που προτείνουν.

Το κράτος δικαίου (και όχι τα λεφτά), το κράτος ίσων ευκαιριών, το κράτος με υπηρεσίες προς τον πολίτη, θεωρώ ότι μπορούν να μου το εγγυηθούν μόνο οι Ευρωπαίοι. Μια ματιά στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη αρκεί.

 

δημοσιεύτηκε στο www.anatolh.com στις 10 Ιουνίου 2011