Τα Παιδ(ε)ία παίζει
Γιώργο (μαθητή Γ΄ Γυμνασίου), σου 'χω άσχημα νέα. Σε δύο εβδομάδες παίρνεις βαθμούς. Για τη δική σου ενημέρωση είσαι ο μόνος σε όλη την εκπαιδευτική διαδικασία που ουσιαστικά αξιολογείται. Όλοι οι υπόλοιποι συμμετέχοντες και όλο το σύστημα που απαρτίζει την έννοια παιδεία δεν αξιολογείται ουσιαστικά. Δεν χρειάζεται – λένε κάποιοι. Άλλοι λένε ότι δεν υπάρχει ένα αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης. Κι έτσι μας έμεινες μόνο εσύ για να αξιολογηθείς.
Ο PISA (διεθνές πρόγραμμα αξιολόγησης μαθητών) κάθε τρία χρόνια αξιολογεί την παρεχόμενη παιδεία σε μαθητές 15χρονών (Γ΄ Γυμνασίου δηλαδή) από ένα σύνολο περίπου 60 χωρών σε τρεις τομείς: στα Μαθηματικά, στην Κατανόηση Κειμένου και στις Φυσικές Επιστήμες. Όπως καταλαβαίνεις είμαστε στις τελευταίες θέσεις των ανεπτυγμένων χωρών. Κάτω από τη συνολική βάση. Φαντάσου ότι είναι το ίδιο όταν σου βάζει διαγώνισμα στο σχολείο ο καθηγητής και οι 20 από τους 25 μαθητές γράψετε κάτω από την βάση. Μην φοβηθείς Γιώργο. Δεν είσαι χαζός. Είτε δεν σας τα δίδαξε σωστά ο καθηγητής είτε δεν ξέρει καλά το επίπεδο των μαθητών που έχει. Έτσι τουλάχιστον λένε στα Γερμανικά σχολεία.
Η επόμενη σκέψη λοιπόν είναι, γιατί δεν δουλεύει σωστά το σύστημα. Για να μην χάνουμε χρόνο, οι SOS απαντήσεις είναι: Δαπανάμε το 3,5% του ΑΕΠ, ενώ οι ανεπτυγμένες χώρες το 5%. Ελλείψει χρημάτων λοιπόν, δεν έχουμε υποδομές, οι καθηγητές δεν είναι καλοπληρωμένοι. Δεν είναι σωστά δομημένο το αναλυτικό πρόγραμμα.
Όμως όλα τα προηγούμενα Γιώργο δημιουργούν το τέλειο σχολείο, αρκεί να προϋπάρχει η αξιολόγηση. Με σημαντικότερο όλων την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και του εκπαιδευτικού.
Στο σημείο που είμαστε τώρα είχε φτάσει η Νέα Ζηλανδία στα τέλη της δεκαετίας του '80. Η κυβέρνηση παρατήρησε ότι το κόστος για την παιδεία ήταν υπέρογκο αλλά η ποιότητά της υποβαθμιζόταν με τα χρόνια. Η κυβέρνηση τότε έκανε την πιο απίστευτη μεταρρύθμιση. Για κάθε μαθητή αντιστοίχισε ένα χρηματικό ποσό. Το ποσό αυτό θα πήγαινε στο σχολείο που θα επέλεγαν οι γονείς να στείλουν το παιδί τους. Το σχολείο μπορούσε να είναι είτε ιδιωτικό είτε δημόσιο σε οποιαδήποτε περιοχή της Νέας Ζηλανδίας. Στα δημόσια σχολεία έδωσε τα λεφτά στα συμβούλια γονέων και κηδεμόνων. Αυτά όριζαν ποιοι θα διαχειρίζονταν τα λεφτά και ποιοι θα διοικούσαν το σχολείο των παιδιών τους. Με αυτά τα λεφτά καλύπτονταν οι λειτουργικές δαπάνες των σχολείων. Άρα, αν ένα σχολείο είχε λιγότερους μαθητές θα είχε και λιγότερα λεφτά οπότε και λιγότερους καθηγητές αλλά και λιγότερα λεφτά για την αναβάθμιση των υποδομών του σχολείου. Στην αρχή έγινε πανικός. Όπως ήταν αναμενόμενο αυξήθηκε το ποσοστό των μαθητών που μετακινήθηκαν σε ιδιωτικά σχολεία. Μετά από μόνο μια τριετία τα δημόσια σχολεία επανήλθαν με μεγαλύτερο ποσοστό. Χωρίς να φτιάξει εργαστήρια, χωρίς να αυξήσει τους μισθούς, αλλά δημιουργώντας ανταγωνισμό και αξιολόγηση πέτυχε το προφανές. Ένα σχολείο που να υπάρχει για σένα Γιώργο και όχι εσύ να υπάρχεις για το σχολείο. Φυσικά, η Νέα Ζηλανδία είναι στις χώρες με τα καλύτερα αποτελέσματα του PISA.
Μήπως εκτός από αρνάκι Νέας Ζηλανδίας να εισάγουμε και λίγο παιδεία Νέας Ζηλανδίας;