Τσίπρας ή Σαμαράς ?
Ένα ερώτημα με ταλανίζει τις τελευταίες μέρες . Φαντάσου να είχαμε προεδρική δημοκρατία και στις 17 Ιουνίου να έπρεπε να αποφασίσουμε μεταξύ των δύο τους.
Ο Σαμαράς αντιπροσωπεύει ότι πιο παρωχημένο , παλαιοκομματικό έχουμε δει σε πολιτικό αρχηγό της ΝΔ μέχρι σήμερα. Η επικράτησή του σήμανε την ιδεολογική μετακίνηση της ΝΔ στις παρυφές της Ακροδεξιάς. Με ένα λόγο χαμηλού επιπέδου , χωρίς καμία ουσιαστική ιδεολογία προσπάθησε να υφαρπάξει την ψήφο μας χωρίς καν να έχει παρουσιάσει πρόγραμμα διακυβέρνησης αλλά με τα ανεκδιήγητα ισοδύναμα μέτρα. Κινήθηκε στα θολά νερά των ακροδεξιών συνθημάτων εναντίον των κουκουλοφόρων και των μεταναστών. Το αποτέλεσμα σοκ της 6ης Μαΐου τον οδήγησε σε ένα συμβιβασμό με τη Μπακογιάννη ο οποίος δεν πείθει . Αντ’αυτού φρόντισε αμέσως να μας θυμίσει τον παλαιοκομματισμό του με την επιστροφή σε στρατηγική θέση του υπόδικου Πανίκα Ψωμιάδη
Ο Τσίπρας κινήθηκε στο λαϊκισμό της καταγγελίας του μνημονίου και της υποστήριξης όλων των ακραίων συμπεριφορών . Με ένα λόγο εύηχο στα αυτιά της απεγνωσμένης κοινωνίας λόγω των μέτρων του μνημονίου κατάφερε να γίνει ο ηγέτης του αντιμνημονιακού αγώνα. Από την άλλη κατάφερε αυτά τα χρόνια να συζητά και να συνθέτει μέσα σε ένα συνασπισμό κινημάτων ο οποίος έχει ιδεολογικό στίγμα . Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα διαμαρτυρίας μέχρι την 6η Μαΐου. Ήταν λογικό μέχρι τότε να πέρναγε απαρατήρητο το ουτοπικό πρόγραμμά του αλλά και οι όποιες διαφωνίες των στελεχών του. Αυτό που μένει πλέον είναι να δημιουργήσει ένα κόμμα με ενιαία φωνή και συγκεκριμένη εφικτή κυβερνητική πρόταση .
Ο Τσίπρας μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ περνάει σε φάση πολιτικής ενηλικίωσης η οποία είναι άγνωστο που θα τον φέρει. Από την άλλη δεν με πείθει ο ακραίος συντηρητισμός και τυχοδιωκτισμός της δεξιάς του Σαμαρά ότι μπορεί να μου εγγυηθεί τη λύση στην κρίση.
Αν λοιπόν υπήρχε το δίλημμα θα επέλεγα τη μη ‘σίγουρη’ λύση του Τσίπρα
Άλλωστε it’s NO better to be safe than sorry