Η "ανάπτυξη" στο μικρόκοσμό μας
Διαβάζουμε παντού για χρέος , ευρωομόλογα , CDS . Μια ματιά στo μικρόκοσμό μας όμως είναι αρκετή για να καταλάβουμε τι έγινε λάθος. Μένω στον Άγιο Νικόλαο, μια μικρή τουριστική πόλη 12.000 κατοίκων. Επισκέπτομαι συχνά το Brixham μια αντίστοιχα μικρή τουριστική πόλη στη νότια Αγγλία 17.000 κατοίκων. Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες.
Στον Άγιο Νικόλαο έχουμε δεκάδες επιχειρήσεις κατανάλωσης . Έχουμε για παράδειγμα 7 βενζινάδικα όταν το Brixham έχει 3. Η ίδια πάνω κάτω αναλογία είναι στα supermarket , στα εστιατόρια , στα μαγαζιά με ρούχα με παπούτσια κοκ.
Αυτή η σύγκριση δείχνει ανάγλυφα το αποτυχημένο οικονομικό μοντέλο της υπερκατανάλωσης και της ανομίας. Χρειάζονται και τα δυο για να μπορεί να επιβιώσει αυτός ο οργασμός καταναλωτικών επιχειρήσεων
Η υπερκατανάλωση δημιουργήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με δανεισμό. Από τη μια μεριά ο δανεισμός των ιδιωτών, οι οποίοι είχαν εύκολη πρόσβαση σε χαμηλότοκα δάνεια από τις τράπεζες λογω του σταθερού νομίσματος κι από την άλλη μεριά ο δανεισμός του κράτους για να αμείψει πλουσιοπάροχα όποιον συναλλασσόταν με αυτό ή δούλευε για αυτό.
Δεν έφτανε όμως ο δανεισμός για να συντηρηθεί αυτός ο αριθμός καταναλωτικών επιχειρήσεων. Η ανομία και η διαφθορά ήταν ο καταλύτης για να απογειωθεί . Μερικές μόνο από αυτές τις επιχειρήσεις κόβουν αποδείξεις, πληρώνουν ΦΠΑ και ασφαλιστικές εισφορές , δημοτικά ή λιμενικά τέλη. Η ατιμωρησία λειτουργεί εις βάρος των λίγων έντιμων και σωστών επαγγελματιών δημιουργώντας αθέμιτο ανταγωνισμό αλλά και το απαραίτητο υπόβαθρο για την επιβίωση όλων εις βάρος του κράτους αλλά και των προσφερόμενων υπηρεσιών.
Αυτή η πλαστή ευημερία η οποία δημιουργήθηκε από το κοκτέιλ δανεισμού και ανομίας έστρεψε ένα παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας σε επιχειρήσεις κατανάλωσης στερώντας σημαντικούς ανθρώπινους αλλά και χρηματικούς πόρους από παραγωγικές επιχειρήσεις οι οποίες δημιουργούν προστιθέμενη αξία.
Η κρίση ήρθε να αποκαλύψει το αποτυχημένο μοντέλο "ανάπτυξης" προκαλώντας προφανώς απώλειες θέσεων εργασίας και κλεισίματος επιχειρήσεων. Αντί όμως το πολιτικοοικονομικό σύστημα να δει αυτή την εξέλιξη ως ένα θετικό έναυσμα για μετάλλαξη του παραγωγικού μας μοντέλου , αφορίζει γενικά την κρίση . Αντί να προτείνουμε ριζική αλλαγή του τρόπου ανάπτυξης ακούμε αστείες προτάσεις όπως "να πέσουν λεφτά στην αγορά", "να επαναφέρουμε την αγοραστική δύναμη του πολίτη " . Το κενό πολιτικής και η έλλειψη οράματος έρχονται να το καλύψουν οι εύκολες προτάσεις για περισσότερα λεφτά. Αλλα ξέχασα, εμείς ξέρουμε να συζητάμε για μακροοικονομία μόνο.