Δύο ώρες με τον Φερέιρα

Το αεροπλανο απογειωνεται απο Αθήνα για Ρώμη και ο κυριος διπλα μου ειναι ανησυχος. Το ρυθμικο χτυπημα του χεριού του στο γόνατό του , προδιδει το φοβο του για τα αεροπλάνα και τον κανει να φαινεται πιο προσιτό. Σαν να βοηθάει αυτο το τρωτο σημειο, να σπάσει ο πάγος. Πως βλέπεις το ματς, ρωτάω . Δύσκολο , πολυ δύσκολο απαντά. Η διάφορα δυναμικότητας και ψυχολογίας ειναι τεράστια. Παίρνω θάρρος και ρωτώ ξανά : τι φταίει στην ομάδα ? Μακάρι να ήταν μόνο ενα πράγμα, απαντά. Να πατούσαμε ενα κουμπί και να τα αλλάζαμε όλα. Οι παικτες έβγαλαν σχεδόν τη μισή περυσινή χρονιά χωρις να εχουν πληρωθει και η ομαδα ηταν ουσιαστικα χωρίς διοικηση. Η ομάδα όμως ήταν ενα βήμα πριν την καταστροφή τον Ιούνιο. Ακόμα και πριν 2 μήνες αν δεν περνούσαμε στο Europa η τύχη της ομάδας θα ήταν αμφίβολη . Συνεχίζει λέγοντάς μου οτι οι ομάδες πρέπει να παράγουν λεφτα. Αλλιώς ειναι καταδικασμένες στην αποτυχία. Ιδιόκτητο γήπεδο , ισχυρές ακαδημίες και νίκες ειναι το τρίπτυχο της επιτυχίας. Γι αυτο και θέλει η ομάδα να γυρίσει στη Λεωφόρο και γι αυτο επιμένει στους μικρούς παίκτες. Και οι νίκες θα έρθουν. Αν κοιταζεις μόνο στην πρόσκαιρη επιτυχία δεν θα καταφέρεις να δημιουργήσεις ενα ολοκληρωμένο σύνολο (διοικητικά και αθλητικά) το οποίο ειναι απαραίτητο για την επιτυχία. Μου θυμίζει οτι στο επιτυχημένο πέρασμά του απο την Πορτο εκτός από τα πρωταθληματα που κατακτηθηκαν , πουλήθηκαν παίκτες που έφεραν στα ταμεία 250εκατομυρια ευρω. Τα δικά σου λεφτα ρωτάω? Μου λέει, είμαι σχεδόν 40 χρονια προπονητής, έχω βγάλει αρκετά λεφτα. Στον Παναθηναϊκό ήρθα γιατι είμαι νικητής. Γιατι θέλω πρωταθλήματα και διακρίσεις. Το τελευταίο πράγμα που με νοιάζει ειναι τα λεφτα. Η ομάδα δεν λειτουργούσε όπως ένας μέσος ευρωπαϊκός σύλλογος. Δεν υπήρχαν ουσιαστικά κίνητρα , συγκεκριμένοι στόχοι πέραν του προφανή(πρωτάθλημα). Εζησε την ομάδα στα καλύτερά της και ζει την ομάδα στη χειρότερη στιγμη της σύγχρονης ιστορίας της. Μου δείχνει το χέρι του. Εδω μέσα κυλάει ποδόσφαιρο. Συνεχίσαμε να μιλάμε για το ελληνικο ποδόσφαιρο , για τη νοοτροπία των ελλήνων ποδοσφαιριστών. Για την αλλαγη του Γιούρκα αλλα και για τους πιο πολλους παικτες ξεχωριστα. Απογοητευμένος μου τόνισε οτι ειναι η πρώτη φορα στην προπονητική του καριέρα που αναγκάζεται να σχολιάζει τη διαιτησία . Συζητήσαμε για τη ζωή , για την κοινή κρίση των χωρών μας, για την τεχνολογία( του έλυσα κάποιες απορίες) Με κέρδισε με τον αληθινό και ζωντανό λόγο του. Με κέρδισε με το όραμά του για την ομάδα. Πάνω στο Ζεζουάλδο μπορεί να χτιστεί ο νέος Παναθηναϊκός. Υ.Γ. Φυσικά, πάντα μπορούμε να τον διώξουμε ( όπως ζητούν επιτακτικά τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια ) , να πάρουμε κάποιον άπειρο έλληνα προπονητη , να κοιτάμε μόνο το επόμενο ματς και να προσευχόμαστε να βρεθούν οι νέοι Αμπράμοβιτς που θα αγοράζουν παίκτες εσαεί. Σα να πάλιωσε όμως το παραμύθι.