Μικρή διαφθορά , μεγάλη διαφορά

Η συζήτηση για την ευθύνη της κρίσης πάντα οδηγεί σε μεγάλες συγκρούσεις. Η μικρή διαφθορά όμως είναι σίγουρα η αιτία της συντήρησης του πελατειακού κράτους , της συντήρησης του σαθρού πολιτικού συστήματος και εν τέλει στη μεγέθυνση της κρίσης. Η θεσούλα στο δημόσιο, η βοήθεια για την καλή μετάθεση , η εξυπηρέτηση του προστίμου , το αυθαίρετο , το φακελάκι , το επίδομα κάτω απ’το τραπέζι…

Αυτή η συναλλαγή οδήγησε σε ένα κόσμο απολιτίκ ο οποίος είχε μόνο του μέλημα την ανταλλαγή της ψήφου του με την αντίστοιχη διευκόλυνση. Σήμερα , μια μεγάλη μερίδα αυτού του κόσμου γέμισε απλώς μίσος και άρνηση . Χωρίς κανένα ίχνος αυτοκριτικής για τα πεπραγμένα της προσπαθεί να λουφάξει  για λίγο στη ρητορική του για όλα φταίει το σύστημα μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος αγοραστής της ψήφου του.

Γι αυτό πολλές φορές ψέγω τη ρητορική της αριστεράς γιατί θεωρώ ότι προσπαθεί να απενοχοποιησει το άτομο και να ενοχοποιήσει αποκλειστικά το πολιτικό σύστημα. Προσδοκά σε πρόσκαιρα εκλογικά οφέλη αφού η επιλογή των ψηφοφόρων δεν γίνεται βάσει του προγράμματος αλλά βάσει του θυμικού.

Πρώτο μέλημα των μεταρρυθμιστών σε όποιο κόμμα κι αν βρίσκονται είναι η ανάδειξη αυτής της μικροδιαφθοράς μαζί με τους τρόπους καταπολέμησής της και όχι η απενεχοποίησή της.

 

Ποιους δεν θα ψηφίσω

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές και είμαστε το κέντρο του κόσμου. Έχουμε γεμίσει με προτάσεις για το ποιους πρέπει να ψηφίσουμε. Δεν μπορώ να σου πω ποιον να ψηφίσεις αλλα θα σου πω ποιους δεν θα ψηφίσω.

Δεν θα ψηφίσω αυτούς που μου υπόσχονται ότι θα μου δώσουν έστω και ένα ευρώ παραπάνω. Εκτός του προφανές ότι δεν υπάρχει πλέον ούτε ένα ευρώ περίσσευμα, η χώρα έφτασε εδώ που έφτασε γιατί μάθαμε να μετράμε τα πάντα με χρήματα. Και όσο υπήρχαν τα δανεικά δεν μας ένοιαζε η κατάσταση της παιδείας, της υγείας, η λειτουργία του κράτους κτλ. Νομίζαμε ότι τα χρήματα θα κάλυπταν όλη την ασχήμια μας ως κράτος εσαεί.

Δεν θα ψηφίσω όλους αυτούς που μου λένε να καταψηφίσω τους άλλους. Δεν θα ψηφίσω όσους στηρίζονται στο θυμικό μου και στην άρνηση. Δεν θα ψηφίσω αυτούς που μη έχοντας μια ουσιαστική και ρεαλιστική πρόταση για το μέλλον της χώρας μου, θεωρούν ότι πρέπει να τους ψηφίσω για να μην ψηφίσω τους άλλους.

Δεν θα ψηφίσω όσους δεν μου περιγράψουν τι πρέπει να αλλάξει στη χώρα. Δεν θα ψηφίσω όμως και αυτούς που θα μου μιλήσουν για θεωρητικές λύσεις χωρίς συγκεκριμένους στόχους και μέτρα. Για τους θεσμούς και τις δομές αυτού του κράτους που είναι οι πρώτοι που χρεοκόπησαν και αν δεν αλλάξουν αυτοί, όσα δάνεια και να πάρουμε δεν πρόκειται να ορθοποδήσουμε ποτέ.  

Δεν θα ψηφίσω όσους η ρητορική τους αναλώνεται μεταξύ συνομωσιολογίας και ευχολογίων. Όσους θεωρούν ότι φτάσαμε ως εδώ λόγω κάποιων σκοτεινών παγκόσμιων κέντρων και θα γλιτώσουμε με μαγικές λύσεις χωρίς αιτιολόγηση. Αρκεί να τους ακολουθήσουμε τυφλά και σωθήκαμε.

Δεν θα ψηφίσω αυτούς που μοιράζουν μίσος για τους συνανθρώπους μου είτε αυτοί είναι από άλλη χώρα είτε πιστεύουν σε άλλο Θεό, είτε δεν μας μοιάζουν αρκετά. Δεν θα ψηφίσω αυτούς που θεωρούν ότι για να προχωρήσουμε ως έθνος πρέπει να απομονωθούμε από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν θα ψηφίσω όλους αυτούς που μας θεωρούν ένα έθνος ευλογημένο από τον Θεό λες και τα υπόλοιπα έθνη είναι κατώτερα.

Δεν θα ψηφίσω την άρνηση, το μίσος, τη μιζέρια, την απαισιοδοξία, το ψεύτικο, το αλαζονικό, το εύκολο.

Για την κριση φταιει…

Χρωσταμε λεει 300 δισεκατομυρια ευρω και εχουμε βρει ποιοι τα φαγανε ! Τα εφαγαν ,λενε, οι 300 της βουλης και πρεπει να τους λιωσουμε.

Μαθηματικος ειμαι, οποτε αρχισα να κανω υπολογισμους

Εστω λεω, οτι εφαγε ο καθενας τους απο ενα εκατομμύριο. Πολ/ζω με 300. Σύνολο 300 εκατομμύρια. Χμμμ. Μου λειπουν ακομα 299 δισεκατομυρια και 700εκατομυρια

Δεν μπορει λεω, εφαγαν παραπανω.

Μαλλον εφαγαν 10 εκατομυρια. Πολ/ζω με 300 παλι. Συνολο 3 δισεκατομυρια. Οχι, παλι μου λειπουν 297 δισεκατομυρια. Πολλά δηλαδή.

Τελικα το νουμερο βγαινει αν εχει παρει ο καθενας απο 1 δισεκατομυριο ευρω. Επρεπε να ειναι ομως στη λιστα με τους πιο πλουσιους ανθρωπους του κοσμου. Κατι δεν παει καλα σκεφτομαι.

Μπαινω στο ιντερνετ και διαβαζω για τους γιατρους στο κολωνακι που δηλωνουν 10000ευρω εισοδημα. Κατι εφαγαν κι αυτοι σκεφτομαι.

Οι ιδιοκτητες μπαρ λεει εχουν εισοδημα 5000 ευρω το χρονο.

Οι εργοδηγοι του ΟΣΕ βγαζουν 108.000 ευρω το χρονο. Ο ΟΣΕ μας στοιχίζει 1,5 δισεκατομυριο το χρονο.

Οι Ελ. Επαγγελματιες δηλωνουν 10.000 ευρω το χρονο. Με το γνωστο κολπο 500 ευρω χωρις και 600 με αποδειξη.

Ενας διευθυντης πολεοδομιας (σιγουρα οχι ο μονος) ειχε φτιαξει και δηστυχως εχει ακομη, αμυθητη περιουσια απο τις μιζες

Χιλιαδες συμπολιτες μας ειναι συνταξιουχοι απο τα 45 τους. Οχι αδικα, αλλα το κρατος τους πληρωνει

Επιχειρησεις χρωστανε στο κρατος 26 δις ευρω. Η επιχειρηση εχει πτωχευσει αλλα οι εταιροι είναι πλουσιοι

Υπαρχει λεει , επιδομα εγκαιρης προσελευσης, επιδοσης φακελου....

Σε ένα νοσοκομειο χωρις κηπο υπαρχουν 40 κηπουροι

Και η λιστα ειναι ατελειωτη.......(Προσθεστε μονοι σας. Ειμαι σιγουρος οτι χρειαζεται μερες για να μετρησουμε τα απιστευτα που συμβαινουν στη χωρα μας και ειμαστε ολοι μεσα).

Καπως τα νουμερα αρχιζουν να βγαινουν τωρα

Μαλλον βαλαμε κι εμεις το χερακι μας για να φτασει το χρεος μεχρι εδώ. Κι αν δεν βαλαμε το χερακι μας , το ανεχθηκαμε μια χαρα

Σιγουρα, φταινε αυτοι που κυβερνανε. Ο μαεστρος αντι να εχει γυρισει την πλατη στο πληθος και να κανει την ορχηστρα να παιξει μουσικη, κοιταζε προς το πληθος και αφησε την ορχηστρα να διαλυσει.

Ο λαικισμος ομως εχει και ενα οριο (θεωρω εγω...)

Αυτους τους 300 στη βουλη ποιος τους εβαλε? Απο τον Αρη ηρθαν? Πριν απο 6 μηνες εμεις δεν τους ψηφισαμε?

Ειναι δυνατον να ειναι μεσα στο βουρκο και στην ανομια ολη η κοινωνια και να εχουμε την απαιτηση να διαφερουν οι πολιτικοι?

Πως μπορει να βγεις απο το βουρκο καθαρος? Ειναι ασκηση που δεν εχει λυση!!

Ας κοιταχτουμε ολοι στον καθρεφτη, να κανουμε την αυτοκριτικη μας.

Να αποφασισουμε να γινουμε καλυτεροι.

Να γινουμε καλυτεροι στη δουλεια μας

Να γινουμε καλυτεροι ως προς τη συμπεριφορα μας στο συνανθρωπο ,στο περιβαλλον αλλα και στο κρατος

Ετσι αλλαζει η κοινωνια

Ετσι αλλαζουν και οι πολιτικοι μας

Οχι δειχνοντας απεναντι ,οχι δειχνοντας τον αλλον ,αλλα δειχνοντας πρωτα τον εαυτο μας

Ας καταλαβουμε επιτελους οτι ειχαμε λεφτα για σουβλακια αλλα παραγγειλαμε αστακο. Δε λεω, ωραιος ο αστακος αλλα καποια στιγμη , οσο και να το καθυστερησεις , θα ερθει κι ο λογαριασμος.

Και δεν μπορουμε να τον πληρωσουμε με δανεικα παλι

THE PARTY IS OVER

Λιγο ησυχια

Άγιε μου Βασίλη, μια εξυπηρέτηση...

Άγιε μου Βασίλη κάθε χρόνο σου ζητάω πολλά κα διάφορα υλικά πράγματα. Ογκώδη, δυσεύρετα. Φέτος δεν θα ήθελα δώρο αλλά μια εξυπηρέτηση. Θα ήθελα να μου κόψεις μια επιταγή 300 δισεκατομμύρια ευρώ. Θα στην πληρώσω πριν την επομένη Πρωτοχρονιά. Ένα χρόνο δανεικά δηλαδή. Να πάω να την τρίψω στη μούρη της Μέρκελ. Ξέρεις αυτή την Καγκελάριο της Γερμανίας. Αυτή φταίει για όλα τα δεινά του τόπου μου και όχι εμείς. Αυτή με έπαιρνε κάθε βράδυ τηλέφωνο στο σπίτι για να αγοράσω αυτοκίνητο BMW και κουζίνα MIELE. Ο ΠΙΤΣΟΣ δεν με πήρε ούτε ένα τηλέφωνο για να αγοράσω ένα ψυγείο του.

 

Θα έχεις απορία όμως γιατί τα θέλω δανεικά και όχι δώρο. Φέτος, μόλις μπήκαμε στο μνημόνιο και καταλάβαμε ότι πρέπει να ξεπληρώσουμε τα 300 δις που χρωστάμε, έχουμε ανακαλύψει του κόσμου τους θησαυρούς.

Στην αρχή του χρόνου διάβασα για το χρυσό που υπάρχει στη βόρεια Ελλάδα. Τον είχε αφήσει λέει, ο Αλή Μπαμπά με τους 40 κλέφτες. Το κακό είναι ότι μας άφησε και τους 40 κλέφτες εκτός από το θησαυρό.

Μετά άκουσα για πολλοστή φορά για το πετρέλαιο στο Αιγαίο. Είναι τόσο πολύ, που ο καθένας μας δίπλα στην παροχή του νερού θα βάλει και μια παροχή πετρελαίου. Το απίστευτο είναι ότι αυτή η παροχή δεν θα έχει μετρητή όπως της ΔΕΥΑΑΝ. Θα είναι τσάμπα.

Τώρα τελευταία βρήκαμε και το φυσικό αέριο νότια της Κρήτης. Μόνο να το δώσουμε για εκμετάλλευση θα πάρουμε 250 δις. Αν δεν το είχε πει πρώτος ο Χαρδαβέλλας από τις «Πύλες του ανεξήγητου» δεν θα το πίστευα.

Με το νέο έτος φαντάζομαι θα βρούμε τεράστια διαμάντια στην Ευρυτανία και ραδιενεργό ουράνιο στη Μονεμβασιά.

Όπως καταλαβαίνεις Άγιε μου Βασίλη, όλα αυτά θα μας μετατρέψουν από ουραγούς της Ευρωζώνης σε ηγέτες της. Ξέρεις η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ήρθαν οι Γερμανοί και μας κατέλαβαν το 1940 αλλά το 45 τους πετάξαμε έξω. Ήρθαν πάλι το 2009 αλλά το 2011 θα τους πετάξουμε πάλι έξω. Αφού σκέπτομαι από τώρα την νέα εθνική εορτή που θα καθιερωθεί. Αν μου δώσεις την επιταγή θα απελευθερωθούμε την 1 Ιανουαρίου του 2011. Επειδή η 1η και η 2η Ιανουαρίου είναι ήδη αργίες θα κάνουμε εθνική εορτή την 3η Ιανουαρίου. Γίνεται ένα 4ήμερο, μούρλια.

Όπως καταλαβαίνεις, το πρόβλημά μας είναι το χρέος, το μνημόνιο και η έλλειψη ανάπτυξης (λέξη πολύ της μόδας). Ατυχής σύμπτωση είναι ότι τα τελευταία 12 χρόνια είχαμε ανάπτυξη 4% ετησίως αλλά το χρέος σχεδόν τριπλασιάστηκε. Όσοι, Άγιε μου Βασίλη, λένε ότι δεν είχαμε ουσιαστική ανάπτυξη όλα αυτά τα χρόνια λένε ψέματα. Όσοι λένε ότι η ανάπτυξη βασίστηκε στην κατανάλωση δανεικών χρημάτων, τα οποία είτε δανείστηκε το κράτος είτε εμείς και όχι στην πραγματική παραγωγή, λένε ψέματα.

Εγώ απαντάω σε όλους αυτούς ότι «αναπτύξαμε» πολλούς τομείς οι οποίοι είναι αυτοί που δημιούργησαν αυτήν την «πρωτότυπη» ανάπτυξη του 4%. Είχαμε «ανάπτυξη» στο μισθολογικό κόστος του δημόσιου τομέα. Είχαμε «ανάπτυξη» του κράτους. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας υπάρχει ένα στρατόπεδο, ένα νοσοκομείο, μια σχολή ΤΕΙ, μια Εφορία κτλ... Είχαμε «ανάπτυξη» της διαφθοράς και της σπατάλης στην Υγεία. Υπάρχουν ακόμη πολλές σπηλιές στην Αττική για να πετάνε οι επιτήδειοι τα αχρησιμοποίητα φάρμακα τα οποία εμείς έχουμε χρυσοπληρώσει. Είχαμε «ανάπτυξη» της διαφθοράς και της σπατάλης στην Παιδεία. Όπου κάθε Πανεπιστημιακός έχει κάνει το παραμάγαζό του. Όπου υπάρχει σχεδόν θεσμοθετημένα πλέον ο Αιώνιος επαγγελματίας αγωνιστής φοιτητής (κάτι τύποι 30 χρονών και κάτι που ο λόγος ύπαρξής τους είναι η επόμενη κατάληψη).

Είχαμε «ανάπτυξη» της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής των επιχειρήσεων.

Απορώ πώς αντέξαμε τόση «ανάπτυξη».

Γι' αυτό σου λέω, Άγιε μου Βασίλη, κόψε μου την επιταγή. Αν μη τι άλλο, είμαστε φερέγγυοι.

Και σε 10 χρόνια ενώ θα κάνουμε ρεκόρ «ανάπτυξης» κάθε χρόνο και θα έχουμε πάλι την ιδία κρίση χρέους θα βρούμε άλλους θησαυρούς και θα ξεχρεώσουμε ξανά.

Χρόνια μας πολλά... με ανάπτυξη

Τα Παιδ(ε)ία παίζει

Γιώργο (μαθητή Γ΄ Γυμνασίου), σου 'χω άσχημα νέα. Σε δύο εβδομάδες παίρνεις βαθμούς. Για τη δική σου ενημέρωση είσαι ο μόνος σε όλη την εκπαιδευτική διαδικασία που ουσιαστικά αξιολογείται. Όλοι οι υπόλοιποι συμμετέχοντες και όλο το σύστημα που απαρτίζει την έννοια παιδεία δεν αξιολογείται ουσιαστικά. Δεν χρειάζεται – λένε κάποιοι. Άλλοι λένε ότι δεν υπάρχει ένα αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης. Κι έτσι μας έμεινες μόνο εσύ για να αξιολογηθείς.

Ο PISA (διεθνές πρόγραμμα αξιολόγησης μαθητών) κάθε τρία χρόνια αξιολογεί την παρεχόμενη παιδεία σε μαθητές 15χρονών (Γ΄ Γυμνασίου δηλαδή) από ένα σύνολο περίπου 60 χωρών σε τρεις τομείς: στα Μαθηματικά, στην Κατανόηση Κειμένου και στις Φυσικές Επιστήμες. Όπως καταλαβαίνεις είμαστε στις τελευταίες θέσεις των ανεπτυγμένων χωρών. Κάτω από τη συνολική βάση. Φαντάσου ότι είναι το ίδιο όταν σου βάζει διαγώνισμα στο σχολείο ο καθηγητής και οι 20 από τους 25 μαθητές γράψετε κάτω από την βάση. Μην φοβηθείς Γιώργο. Δεν είσαι χαζός. Είτε δεν σας τα δίδαξε σωστά ο καθηγητής είτε δεν ξέρει καλά το επίπεδο των μαθητών που έχει. Έτσι τουλάχιστον λένε στα Γερμανικά σχολεία.

Η επόμενη σκέψη λοιπόν είναι, γιατί δεν δουλεύει σωστά το σύστημα. Για να μην χάνουμε χρόνο, οι SOS απαντήσεις είναι: Δαπανάμε το 3,5% του ΑΕΠ, ενώ οι ανεπτυγμένες χώρες το 5%. Ελλείψει χρημάτων λοιπόν, δεν έχουμε υποδομές, οι καθηγητές δεν είναι καλοπληρωμένοι. Δεν είναι σωστά δομημένο το αναλυτικό πρόγραμμα.

Όμως όλα τα προηγούμενα Γιώργο δημιουργούν το τέλειο σχολείο, αρκεί να προϋπάρχει η αξιολόγηση. Με σημαντικότερο όλων την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και του εκπαιδευτικού.

Στο σημείο που είμαστε τώρα είχε φτάσει η Νέα Ζηλανδία στα τέλη της δεκαετίας του '80. Η κυβέρνηση παρατήρησε ότι το κόστος για την παιδεία ήταν υπέρογκο αλλά η ποιότητά της υποβαθμιζόταν με τα χρόνια. Η κυβέρνηση τότε έκανε την πιο απίστευτη μεταρρύθμιση. Για κάθε μαθητή αντιστοίχισε ένα χρηματικό ποσό. Το ποσό αυτό θα πήγαινε στο σχολείο που θα επέλεγαν οι γονείς να στείλουν το παιδί τους. Το σχολείο μπορούσε να είναι είτε ιδιωτικό είτε δημόσιο σε οποιαδήποτε περιοχή της Νέας Ζηλανδίας. Στα δημόσια σχολεία έδωσε τα λεφτά στα συμβούλια γονέων και κηδεμόνων. Αυτά όριζαν ποιοι θα διαχειρίζονταν τα λεφτά και ποιοι θα διοικούσαν το σχολείο των παιδιών τους. Με αυτά τα λεφτά καλύπτονταν οι λειτουργικές δαπάνες των σχολείων. Άρα, αν ένα σχολείο είχε λιγότερους μαθητές θα είχε και λιγότερα λεφτά οπότε και λιγότερους καθηγητές αλλά και λιγότερα λεφτά για την αναβάθμιση των υποδομών του σχολείου. Στην αρχή έγινε πανικός. Όπως ήταν αναμενόμενο αυξήθηκε το ποσοστό των μαθητών που μετακινήθηκαν σε ιδιωτικά σχολεία. Μετά από μόνο μια τριετία τα δημόσια σχολεία επανήλθαν με μεγαλύτερο ποσοστό. Χωρίς να φτιάξει εργαστήρια, χωρίς να αυξήσει τους μισθούς, αλλά δημιουργώντας ανταγωνισμό και αξιολόγηση πέτυχε το προφανές. Ένα σχολείο που να υπάρχει για σένα Γιώργο και όχι εσύ να υπάρχεις για το σχολείο. Φυσικά, η Νέα Ζηλανδία είναι στις χώρες με τα καλύτερα αποτελέσματα του PISA.

Μήπως εκτός από αρνάκι Νέας Ζηλανδίας να εισάγουμε και λίγο παιδεία Νέας Ζηλανδίας;

Παντού υπάρχει ένας μύθος

Μύθος Νο 1: Μπορούσαμε να αποφύγουμε το μνημόνιο πέρυσι.

Απάντηση: Και ένας τρελός (αυτόν που αποκαλείς σήμερα τοκογλύφο) να μας δάνειζε πέρυσι 100 δις, θα φτάναμε φέτος απλώς να χρωστάμε 400 δις και θα μπαίναμε φέτος στο μνημόνιο. Σίγουρα πάντως δεν θα δανειζόμασταν επ' άπειρον. Κάποτε έπρεπε να σταματήσει το παραμύθι με τα δανεικά.

 

Μύθος Νο 2: Μπορούμε να βγούμε από το μνημόνιο χωρίς να μας στοιχίσει κάτι ιδιαίτερο.

Απάντηση: Μπορούμε να βγούμε αλλά αυτόματα θα πτωχεύσουμε. Επιστροφή στη δραχμή. Ακόμα και τότε το χρέος δεν θα ξεκινήσει από το μηδέν. Η ζωή μας όμως σίγουρα (αύτη μπορεί να πάει και υπό το μηδέν).

 

Μύθος Νο 3: Το μνημόνιο απέτυχε.

Απάντηση: Προφανώς όχι. Απέτυχε η κυβέρνηση που δεν τήρησε πιστά το μνημόνιο. Έκανε μόνο τα εύκολα (περικοπή μισθών, συντάξεων, αύξηση ΦΠΑ, περαίωση) και δεν έκανε τίποτα από τα δύσκολα (αποκρατικοποιήσεις, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, αναδιάρθρωση παιδείας και υγείας, περιορισμό του σπάταλου κράτους, φορολόγηση καταθέσεων εξωτερικού).

 

Μύθος Νο 4: Οι αποκρατικοποιήσεις είναι ανήθικες και ξεπούλημα.

Απάντηση: Όταν μετοχοποιούσαν οι κυβερνήσεις ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΟΤΕ κτλ. για να μοιράσουν λεφτά και να συνεχίσουμε το πάρτυ ήταν ηθικό και τώρα που πρέπει να πουλήσουμε για να μειώσουμε το χρέος (μήπως και σωθούμε) είναι ανήθικο και ξεπούλημα της πατρίδας; Μονά ζυγά δικά σου!

 

Μύθος Νο 5: Κάποιοι λίγοι τα έφαγαν.

Απάντηση: Όχι, ο καθένας έφαγε ό,τι μπορούσε. Κάποιος απλώς δεν ζήτησε την απόδειξη από τον υδραυλικό και πήρε κάτι 20% φθηνότερε. Το κομματόσκυλο πήρε μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ ως αμοιβή από τις κατά φαντασία επιτροπές στις οποίες συμμετείχε. Ο συνδικαλιστής ξεκοκάλισε μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για να μην μιλήσει όταν μετοχοποιούσαν την ΔΕΚΟ στην οποία ήταν υπεύθυνος Κ.Τ.Λ. (με κεφαλαία γιατί είναι πολλά τα λοιπά).

 

Μύθος Νο 6: Η Siemens και τα σκάνδαλα δημιούργησαν το χρέος.

Απάντηση: Η Siemens σε όποια χώρα και να πήγε για δουλειές, πήγε μαζί με τα βαλιτσάκια της γεμάτα λεφτά. Φαύλοι πολιτικοί (τους οποίους εσύ εκλέγεις) υπάρχουν και θα υπάρχουν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αντιθέτως καμιά χώρα δεν είχε Ολυμπιακή με συσσωρευμένα χρέη 10 δις (όσες 10 Siemens τουλάχιστον), ΟΣΕ με 1 δις χρέος κάθε χρόνο, αστικά λεωφορεία, τραμ κτλ. με άλλο 1 δις χρέος κάθε χρόνο. Καμιά άλλη χωρά δεν ξοδεύει τόσα λεφτά στα φάρμακα κατά κεφαλήν. Καμιά άλλη χώρα δεν έχει τόσο μεγάλη φοροδιαφυγή Κ.Τ.Λ. (με κεφαλαία γιατί είναι πολλά τα λοιπά).

 

Μύθος Νο 7: Να κάψουμε τη Βουλή και σωθήκαμε.

Απάντηση: Και μετά θα έρθει ο σωτήρας πάνω στο άσπρο άλογο; Έτσι όπως ήρθε και στη Χιλή ο Πινοσέτ; Το πρόβλημα είναι η νοοτροπία μας. Ακόμα και τώρα δείχνουμε απέναντι. Ας κάνουμε την αυτοκριτική μας για ότι έχουμε κάνει λάθος. Εμείς όμως ακόμα και τώρα στο χείλος του γκρεμού αντί να σκεφτόμαστε τι πρέπει να περικόψουμε για να σωθούμε ως Έθνος, σκεφτόμαστε να φάμε πρώτοι ό,τι έχει απομείνει. Θα γινόμασταν οι πρώτοι χειροκροτητές του κράτους αν μας έφτιαχνε αύριο ένα στρατόπεδο με 1000 φαντάρους στον Άγιο Νικόλαο. Τότε θα λέγαμε ότι το κράτος λειτουργεί και σκέφτεται τον τόπο μας.

 

Μύθος Νο 8: Δεν έχει γίνει κάτι για την ανάπτυξη.

Απάντηση: Το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται κάποιος, είτε έχει 50.000 ευρώ είτε 1.000.000 ευρώ, είναι να επενδύσει τα λεφτά του σε μια χρεωκοπημένη χώρα. Αντιθέτως σκέφτεται μόνο πώς θα τα φυγαδεύσει από τη χώρα. Προέχει λοιπόν η εδραίωση ενός ασφαλούς και σταθερού οικονομικού περιβάλλοντοςκ εψουμε τα του οικου μας καεις αιωση ενος ασφαλους και σταθερου ιου. Ας τραγουδησουμε ολοι μαζιαζεψουμε τα του οικου μας καεις . Αν δεν συμμαζέψουμε τα του οίκου μας μην περιμένεις ανάπτυξη.

 

Μύθος Νο 9: Υπάρχει παγκόσμια συνωμοσία για να μας εξαφανίσουν ως έθνος.

Απάντηση: Μάλλον διαγαλαξιακή είναι. Ούτε οι εξωγήινοι μας θέλουν. Θα το διαβάσεις και αυτό, αλλά το επικίνδυνο είναι ότι θα το πιστέψεις .

Ο Αίσωπος έχει πεθάνει. Μόνο η μπύρα νόμιζα ότι έμεινε....

Κράτος δικαίου

Η αλήθεια για την Πορτογαλία δεν κρύβεται πίσω από ένα Άρλεκιν. Δεν κρύβεται πίσω από ενα υποκειμενικό και συνάμα λογοτεχνικό κείμενο ενός Έλληνα δημοσιογράφου. Την αλήθεια την λένε οι αριθμοί και την περιγράφουν οι πολίτες και οι πολιτικοί της χώρας αυτής. Στην Πορτογαλία όταν κατάλαβαν ότι είχαν πρόβλημα αναχρηματοδότησης του χρέους τους, η κυβέρνηση παραιτήθηκε, προκηρύχθηκαν εκλογές και οι πολίτες ψήφισαν με βάση τις εναλλακτικές που τους προτάθηκαν. Η πραγματική δημοκρατία έδωσε ένα ηχηρό αποτέλεσμα. Τα κόμματα που τάχθηκαν εναντίον του μνημονίου και υπέρ της χρεοκοπίας καταποντίστηκαν εκλογικά. Η κυβέρνηση που εκλέχθηκε ήταν αυτή που υποσχέθηκε την πιο πιστή τήρηση του μνημονίου. Οι πολίτες και οι πολιτικοί είπαν με μια φωνή «ναι» στο μνημόνιο και ότι θα τιμήσουν τα δάνεια που τους έδωσε η Τρόικα. Μάλιστα είπαν ότι θα δουλέψουν σκληρά για την γρήγορη αποπληρωμή των δανείων αφού είναι και θέμα αξιοπρέπειας. Κανένας πλέον δεν ασχολείται μαζί τους. Σήκωσαν τα μανίκια και ενωμένοι θα τα καταφέρουν σίγουρα.

Εδώ όμως, κάποιοι οικονομικοί και πολιτικοί «φωστήρες» προσπαθούν να μας πείσουν ότι ούτε χρέος έχουμε, ούτε δάνειο θέλουμε και φυσικά ούτε πρέπει να πληρώσουμε. Αυτή είναι η αξιοπρέπεια για τον Έλληνα «φωστήρα». Αλλωστε αυτό το κόλπο το χρησιμοποιούμε πολύ συχνά στην καθημερινότητά μας. Παίρνεις το εμπόρευμα, δίνεις μια επιταγή μεταχρονολογημένη και όταν έρθει η ώρα της πληρωμής, κάνεις τον ανήξερο. Διορίζεις υπεράριθμους στο Δημόσιο, δημιουργείς άχρηστες υποδομές στην Κάτω Ραχολα (γυμναστήρια, νοσοκομεία, σχολές κτλ.), παίρνεις δάνεια για να τα συντηρείς και όταν έρθει η ώρα της δόσης κάνεις τον ανήξερο. Έτσι οι τσάμπα μάγκες βαφτίζονται αξιοπρεπείς.

Για τον Έλληνα «φωστήρα» ποτέ δεν ήταν σημαντικό οι δομές και ένα κράτος ισονομίας και δικαιοσύνης. Το θέμα ήταν, είναι και θα είναι πάντα τα λεφτά. Τα δικά του λεφτά και μόνο. Εδώ τα πράγματα δεν είναι καθόλου σύνθετα. Οι όποιοι αγώνες έχουν γίνει είναι μόνο για τα λεφτά. Π.χ. οι πανεπιστημιακοί καθηγητές φωνάζουν για την κατάσταση στην Παιδεία. Αν αύριο η κυβέρνηση τους δώσει αύξηση 500 ευρώ θα κάνουμε να τους δούμε μερικά χρόνια στους δρόμους. Το ίδιο και με τους επιχειρηματίες. Φωνάζουν για διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά αν τους μειώσει τη φορολογία στο 10%, δεν θα ξανανοίξουν το στοματάκι τους.

 

Αυτή η συναλλαγή γινόταν δεκαετίες τώρα. Γεμίσαμε γελοία επιδόματα και απίστευτες φοροαπαλλαγές.

Ίσως γι' αυτό πλέον, είμαι πολύ αισιόδοξος. Αισιόδοξος γιατί τα τσάμπα λεφτά τελείωσαν. Με το μνημόνιο ή χωρίς, με δραχμή ή ευρώ, με χρεοκοπία ή χωρίς, με το ΔΝΤ ή τη Σπίθα, τα τσάμπα λεφτά τελείωσαν. Οπότε θα αναγκαστούμε να φτιάξουμε ένα κράτος δικαίου. Ένα κράτος όπου όλοι θα είμαστε ίσοι. Και επειδή έχουμε κι εμείς παιδιά εκτός από τους «φωστήρες» θεωρώ ότι το κράτος δικαίου δεν μπορούν να το φτιάξουν αυτοί που έχουν δαιμονοποιήσει την επιχειρηματικότητα. Αυτοί που θεωρούν ότι το ενιαίο μισθολόγιο είναι κατάρα. Αυτοί που δεν τους νοιάζει η ανισότητα στους μισθούς μεταξύ ΔΕΚΟ και Δημοσίου ή μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Αυτοί που θυμούνται τους νέους και άνεργους μόνο όταν κινδυνεύουν τα δικά τους κεκτημένα. Αυτοί που όντας γρανάζι της μηχανής του συστήματος θεωρούν ότι τόσα χρόνια δεν έγινε και τίποτα λάθος από τη μεριά τους και φυσικά δεν είδαν να συμβαίνει και τίποτα επιλήψιμο δίπλα τους. Αυτοί που είναι έτοιμοι να δείξουν μόνο απέναντι. Αυτοί που δεν προτείνουν κάποια λύση παρά μόνο λαϊκίζουν, γλύφοντας αυτιά με εύκολα λόγια και αφορισμούς. Αυτοί που δεν έχουν μιλήσει ποτέ για την επόμενη μέρα της χρεοκοπίας που προτείνουν.

Το κράτος δικαίου (και όχι τα λεφτά), το κράτος ίσων ευκαιριών, το κράτος με υπηρεσίες προς τον πολίτη, θεωρώ ότι μπορούν να μου το εγγυηθούν μόνο οι Ευρωπαίοι. Μια ματιά στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη αρκεί.

 

δημοσιεύτηκε στο www.anatolh.com στις 10 Ιουνίου 2011

Ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις…

Είδα ένα «όνειρο», εχθές. Το ίδιο «όνειρο» που βλέπουν ο Μίκης (όχι ο Μάους), ο Λάκης (που θα λακίσει πρώτος με το κότερο), ο Αλέξης (που κρύβεται πίσω από τις λέξεις) και άλλα «παιδιά». Πτωχεύσαμε, λέει. Η κυβέρνηση επιτέλους τους άκουσε και είπε στους δανειστές μας ότι δεν τον θέλει τον «εφιάλτη» του μνημονίου πλέον. Θα τους γυρίσει, λέει, και τα 40 δις που έχει δανειστεί από αυτούς (αν ποτέ τα βρει) και τέλος το μνημόνιο.

 

Χαράς ευαγγέλια από αύριο.

Ξανακλείνουν τα κλειστά επαγγέλματα που άνοιξαν. Ο ΟΣΕ μπορεί να κινεί αμαξοστοιχίες με ένα επιβάτη. Η «ΔΙΑΥΓΕΙΑ» μπορεί να καταργηθεί. Το επίδομα κεραίας θα διπλασιαστεί για τους σκληρά εργαζόμενους των τρόλεϊ στην Αθήνα. Στα νοσοκομεία μπορεί να συνεχιστεί το πάρτι σπατάλης και κακοδιαχείρισης. Θα ξανανοίξουν τα σχολεία με τους 5 μαθητές το καθένα. Εννοείται ότι οι γιατροί στο Κολωνάκι μπορούν να κοιμούνται πλέον ήσυχοι. Η κυβέρνηση θα πατήσει επιτέλους αυτό το μαγικό κουμπί που λέγεται ανάπτυξη κι έρχεται κι αυτή. Αχ, ο παράδεισος επέστρεψε.

Κάτι ξεχνάω όμως... Κάτι ξεχνάω... Α, ναι βρε, το θυμήθηκα! Μαζί με το τέλος του μνημονίου, τελειώνουν και τα χρήματα. Έχουμε έλλειμμα (το οποίο είναι το πραγματικό πρόβλημα και όχι το χρέος) περίπου 20 δις ευρώ. Άνθρωπος να μας δανείσει δεν θα υπάρχει αφού θα είμαστε τελείως αφερέγγυοι και χρεοκοπημένοι. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να (επι)ζήσουμε με πολύ λιγότερα χρήματα. Και δεν είμαστε ούτε Αργεντινή με δυνατή κτηνοτροφία και αγροτική παραγωγή αλλά ούτε και Ισημερινός με δικά του πετρέλαια. Για τη δική σου ενημέρωση ακόμα και το σκόρδο το εισάγουμε. Άρα, πάνε τα τζατζίκια. Θα συνηθίσουμε γύρο χωρίς τζατζίκι. Αλλά αν είναι για το «όνειρο», να το κάνουμε. Ευτυχώς έχουμε και λίγο τουρισμό ο οποίος θα μας αφήνει κάποια χρήματα για αγορά φαρμάκων και ειδών πρώτης ανάγκης. Για τα υπόλοιπα κομματάκι δύσκολο να τα εισάγουμε και κομματάκι πιο δύσκολο να τα αγοράσουμε.

Οι υπάλληλοι του κράτους και οι συνταξιούχοι θα βολευτούν με το περίσσευμα του Λογιστηρίου του Κράτους. Δηλαδή, αυτό το μήνα έχουμε 500.000.000 περίσσευμα δια 2.000.000 υπάλληλοι και συνταξιούχοι ίσον 250 ευρώ έκαστος. Ενιαίο μισθολόγιο αλλά λίιιιγο χειρότερο από αυτό του μνημονίου. Οι υπόλοιποι με 50% ανεργία θα βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει για να επιβιώσουμε. Το μεσημέρι αντί για καφέ θα πηγαίνουμε για χόρτα και η βραδινή έξοδος θα έχει απαραίτητο αξεσουάρ το φαναράκι. Πώς να μαζέψεις χοχλιούς χωρίς αυτό;

Υπάρχει και το ρομαντικό κομμάτι. Δεν θα έχουμε ρεύμα όλο το βράδυ, μιας και το 40% το εισάγουμε ή χρησιμοποιούμε πετρέλαιο για να το παράξουμε. Οπότε θα εκτιμήσουμε τις φεγγαροβραδιές. Ειδικά τον Αύγουστο θα είναι μοναδικά. Πριν μερικά χρόνια είχα πάρει ένα τηλεσκόπιο και με τόσα φώτα δεν μπορούσα να παρακολουθήσω τα αστέρια. Στην εποχή του «ονείρου» θα γεμίσουμε αστρονόμους! Και χωρίς τηλεσκόπια, μάλιστα.

Το «καλύτερο» σημείο είναι ότι θα κάνουμε υποτίμηση τουλάχιστον 50% για να μπορέσουμε να γίνουμε λίγο ανταγωνιστικοί. Ο πληθωρισμός θα πάει στα ύψη μαζί με τις τιμές όλων των προϊόντων. Και αν πριν, τα 50 δις αποκρατικοποιήσεις σου φαίνονταν πολλά, μην αγχώνεσαι. Οι ξένοι (και πάρα πολλοί δικοί μας Ελληναράδες που έχουν τα λεφτάκια τους στο εξωτερικό) θα μας τα αγοράσουν όλα για 5 δις και θα πούμε και ευχαριστώ. Φαντάζομαι να καταλαβαίνεις τώρα, ποιους εξυπηρετεί η λύση του «ονείρου».

Φυσικά, ο Μίκης (όχι ο Μάους), ο Λάκης (που θα λακίσει πρώτος με το κότερο), ο Αλέξης (που κρύβεται πίσω από τις λέξεις) και τα άλλα «παιδιά» θα σου πουν ότι αν φύγουμε από το μνημόνιο έχουν βρει τη λύση σωτηρίας. Μόνο που την είχε γράψει ο Αλέξης σε ένα χαρτί και όταν ήρθε η καθαρίστρια να του συμμαζέψει το σπίτι, δεν κατάλαβε την σπουδαιότητα του χαρτιού και το φύλαξε κάπου μέσα στο σπίτι. Και από τότε το ψάχνει ο κακόμοιρος ο Αλέξης.

Ψάχνει, ψάχνει αλλά κάτι μου λέει ότι δεν θα το βρει...